Tandarts in Dorpskerk Amstelveen

Geschreven door Marco op 6 June 2011 in Geestelijk leven | 6 reacties te lezen

Laat ik beginnen met te stellen dat ik niets tegen de tandarts heb. Integendeel. Zelf ben ik erg goed geholpen met een implantaat en ondanks dit pijnlijke proces, functioneert alles naar volle tevredenheid. Maar een tandarts in een kerk?!

Tja, het was even schrikken toen ik de kop las in het lokale Amstelveense krantje. Natuurlijk geen verrassing. De Dorpskerkgemeente was al geïntegreerd in andere gemeenten, het gebouw stond te koop en de bestemming moest er één van ‘maatschappelijk belang’ zijn. Een tandartspraktijk. Van geestelijke reiniging naar mondhygiëne zeg maar. In plaats van te knielen en wellicht met de mond open van verwondering voor Gods heiligheid, is het nu achterover in de tandartsstoel en de mond open voor de halfjaarlijkse contrôle.

Wat moeten we hier nu van denken? Natuurlijk is het zo dat onze God niet woont in een huis ‘gemaakt door mensenhanden’. De Bijbel spreek hier overduidelijk over, zelfs zo verregaand dat verschillende mensen dit met de dood moesten bekopen. Het is niet de Joodse Tempel, het is niet de Dorpskerk waar God woont. God wil wonen in ons mensen. Door geloof in Jezus maakt Gods Geest woning in ons. Daarom dat Paulus de mens als individu en de gemeente als collectief zelfs ‘Tempel van de heilige Geest’ kan noemen.

Maar toch blijft het jammer. Weer een kerkgebouw verloren. Weer een kerkgebouw ontdaan van haar oorspronkelijke functie. Wat te denken van de mensen die hier getrouwd zijn? Wat te denken van diegene die vanuit deze kerk een dierbare naar zijn of haar laatste rustplaats gebracht heeft? Een kerkgebouw verloren.

Mag ik een suggestie doen? Ik stel voor dat we tijd nemen om te rouwen en ons verdriet hierover een plaats te geven. Maar niet te lang. Laten we dan als christenen onze krachten en vooral onze gebeden bundelen en bidden dat er geen mensen meer verloren gaan. Maar dat mensen zullen gaan geloven in de levende God, aan ons geopenbaard in Jezus. Dan zullen de kerken weer volstromen en kunnen we misschien zelfs de Dorpskerk wel weer terugkopen…

  • Pieter de Waard zei
    10 June 2011 om 16:29

    Ben het met je eens Marco, dat het verloren gaan van dit kerkgebouw betreurenswaardig is.
    Het zou een goed teken zijn als dit kerkgebouw weer kerkgebouw zou kunnen worden, waar mensen weer hun christelijk geloof kunnen belijden. Ik hoop het, maar betwijfel het. Weet nog goed dat ik als kleine jongen daar vele malen met mijn moeder naar deze kerk ben geweest.
    Ik vind het heel triest !

  • Werner zei
    10 June 2011 om 23:04

    Hoera, weer een kerkgebouw minder!

    Weer een (heel klein) stapje terug naar de oorsprong van gemeente zijn: samenkomen bij iemand thuis en God met elkaar beleven, waarbij ieder iets heeft.
    Weer een stapje verder naar het leren loslaten van een onbijbels en onGoddelijk concept van gebouwen als heilige plekken.

    Hoera, Hoera, Hoera.

  • Marco zei
    15 June 2011 om 11:45

    Nou, nou Werner. Ik vind dit een zeer ongepaste reactie. Hoezeer je theologisch gezien ook gelijk mag hebben, je walst hiermee wel over de gevoelens heen van die mensen die dierbare en kostbare herinneringen aan de Dorpskerk hebben. En denk je nou werkelijk dat er vanuit de hemel een driewerf hoera klinkt omdat er weer een kerk haar deuren heeft moeten sluiten vanwege te weinig bezoekers?

  • Dennis zei
    16 June 2011 om 21:42

    :) Ik vind de reactie van Werner & die van Pieter beide begrijpelijk. Ik kan goed met Werners reactie meegaan.
    De kerk zelf gaat trouwens niet tegen de vlakte. Dan zou het pas echt jammer zijn, het is een mooi gebouw. Ik neem aan dat het op de monumentenlijst staat en dan moet de tandarts de kerk in zoveel mogelijk dezelfde staat houden als het nu is.

    Dat er mensen zijn die er niet meer naar toe willen of kunnen gaan, kun je die tandarts ook niet kwaad nemen. Hij heeft een mooi pandje.
    De herinneringen die we eraan hebben, mogen zijn aan ‘bij Wie we waren’ (God, familie, vrienden, mede gelovigen) en in mindere mate aan ‘op welke plek we waren’.
    Dit kerkgebouw blijft. Zo ook Gods liefde & wij als zijn zonen en dochters. Op welke manier dan ook. Met of zonder gebouw.

  • Johan Th. Bos zei
    9 July 2011 om 14:28

    Hooguit emotioneel en uit een oogpunt van belangstelling voor monumenten is teleurstelling begrijpelijk. Geestelijk stelt zo’n aardse pleisterplaats van steen weinig voor. In de hemel zijn geen stenen Dorpskerken, maar alleen mensenharten bekend. Het zoeken naar heilige plaatsen op aarde is misschien begrijpelijk, maar daarom nog niet Bijbels.

  • Pieter de Waard zei
    19 July 2011 om 15:59

    Nog even een opmerking:
    Ik denk dat iedere christen niet kan ontkennen dat het triest is (niet om het kerkgebouw), maar om het fijt dat kerkgebouwen niet meer nodig zijn omdat de gemeente van Jezus christus, b.v.b. rond dit kerkgebouw, niet meer redabel zijn om het aantal gelovigen dat nog naar de kerk gaat, dit alles, vanwege de afval van het geloof in onze Here Jezus Christus.
    Daarom is het triest dat deze gebouwen moeten sluiten.

Voeg een reactie toe