Kleine kracht

Geschreven door Jochem op 20 March 2010 in Geestelijk leven | 10 reacties te lezen

Niet grote ‘mega kerken’ maar kleine gemeenschappen hebben de toekomst volgens James Kennedy van de Universiteit van Amsterdam. Het feit dat de kerk haar centrale rol in de samenleving is kwijtgeraakt zou ons als christenen niet moeten verontrusten. Waarom zouden kerken grote en belangrijke instituten moeten zijn? Waarom zouden we teleurgesteld moeten zijn dat de kerk aan de zijlijn staat? De kerk gedijt volgens Kennedy niet bij grote ambities, maar juist bij kleinschalige gemeenschappen en een rol in de marge. Een kleine maar hechte geloofsgemeenschap, die anders is dan de wereld: liefdevol, betrokken en met een duidelijke boodschap. Daar ligt de kracht van de kerk in een postchristelijke samenleving.

Een valkuil van zo’n hechte club is volgens Kennedy dat men minder open staat voor buitenstaanders. Bij het koffiedrinken staat men dan vooral met elkaar te kletsen. Hoewel dit een getuigenis is van hun liefde voor elkaar, kan dit de uitbreiding van de gemeenschap wel in de weg staan. Als kerk dienen we isolement vermijden.

Kennedy wijst er verder op dat de christelijke gemeenschap een gemeenschap van discipline, vermaning en van christelijke deugden zou moeten zijn. Het is ontzettend belangrijk dat wij elke week bij elkaar komen om samen te zingen, te bidden en te luisteren naar de Bijbel. Dat we elkaar onze zonden belijden en indien nodig in en door de gemeenschap vermaand worden.

Het is als gemeente niet onze opdracht succesformules te bedenken, zodat we zullen groeien en meetellen in de samenleving. Het is wél aan de gemeente in te zien dat onze belangrijkste rol in de samenleving nu is om te leven als getuigen van Christus’ liefde, als een voorbeeldgemeenschap voor en contrasterend met de omringende wereld. Niet als een superspirituele organisatie van bijna onfeilbare heiligen, maar als een kerk vol van mensen van vlees en bloed.

Ik moet hierbij ook denken aan de woorden van Jezus aan de gemeente in Filedelfia: “Ik weet uw werken: zie, Ik heb een geopende deur voor uw aangezicht gegeven, die niemand kan sluiten; want gij hebt kleine kracht, maar gij hebt mijn woord bewaard en mijn naam niet verloochend.” (Openbaring 3:8). Alhoewel de gemeente te Filedelfia kleine kracht heeft, weinig invloed uitoefent, geen grote ‘mega kerk’ is, roemt Jezus de gemeente omdat zij zijn woorden bewaren en zijn naam niet verloochenen. Grote kracht en veel invloed hebben is blijkbaar niet het criterium dat Jezus bovenaan zijn lijst voor kerken heeft staan.

Dit alles bemoedigt mij met het oog op onze eigen gemeente, de CAMA Amstelveen. Wij zijn geen grote gemeente en hebben niet veel invloed in Amstelveen. Maar wanneer wij een warme en liefdevolle gemeenschap van mensen van vlees en bloed zullen zijn en blijven, zal hiervan een bepaalde aantrekkingskracht uitgaan. Onze taak is niet om trucjes te bedenken hoe we zo snel mogelijk groeien en groot kunnen worden als gemeente. Veeleer moeten wij ons voornemen samen te volharden in het bij elkaar komen, het liefdevol omzien naar elkaar, het breken van het brood, het samen zingen en bidden, het elkaar vermanen als het nodig is, om zo in liefde naar elkaar en naar Christus toe te groeien. Ik ben ervan overtuigd dat hier onze kracht ligt voor de toekomst, ook al is die kracht maar klein. God zal het zeker zegenen!

n.a.v. James Kennedy, Hoe een kleine kerk groot kan zijn. In: CV Koers, maart 2010.

  • Marco zei

    Is een mooi en boeiend artikel van Kennedy. Toch een paar vragen nav je blog Jochem.
    1. Hoe voorkomen we zo’n isolement? Samen in hetzelfde groepje koffiedrinken is toch wel gezellig…
    2. Kan het hele verhaal ook gebruikt worden als smoesje omdat je als gemeente niet groeit…
    Persoonlijk vind ik de term ‘contrasterende gemeenschap’ wel een hele mooie aanduiding.

  • Jochem zei

    1. Heel kort door de bocht: door dus ook koffie te drinken met mensen van buitenaf :-)
    2. Valkuil is inderdaad dat het als excuus gebruikt kan worden om maar niet te hoeven groeien. Die valkuil moet dus vermeden worden. Maar ik vind het wel een mooi tegengeluid in een tijd waarin vaak veel nadruk gelegd wordt op groei en leiderschap.

    Over tegengeluid gesproken, de preek van Anne van gister was ook duidelijk in de lijn van een contrasterende gemeenschap. Anne had het over de waarden van onze cultuur (genieten, status etc.) en zette daar als het war een tegencultuur tegenover. NICE!!

  • Pieter zei

    De preek van Anne was wat mij betreft een dikke 10 met een griffel waard. Hij is terug te luisteren op de prekenpagina.

  • Jochem zei

    Zeker de mpeite waard deze preek (nog) eens te luisteren!!

  • Jochem zei

    Ik ben in het kader van dit topic wel benieuwd wat jullie denken over gemeente groei. En vooral het spanningsveld tussen berusten aan de ene kant en allerlei trucjes verzinnen aan de andere kant.

  • Pieter zei

    Zoals je zegt, het is een spanningsveld. Dat wil zeggen dat je altijd een bepaalde kant op neigt. Ik heb mijn scriptie geschreven over interactief mediagebruik in evangelische gemeenten. Daarin eindig ik met een waarschuwing voor een overfocus op groei. Veel kerken zetten een strategie neer waarin zelfs in aantallen nauwkeurig de te verwachten/gehoopte groei in een x tijd wordt opgeschreven. Ik vind dat een beetje onzinnig. Ook in onze eigen gemeente heeft deze strategie niet het gewenste resultaat behaald. Ik neig dan liever naar een berustende houding.

    Groei mag natuurlijk nooit een doel zijn. Het is een logisch gevolg van een gezond orgaan. Ik denk dat er ook een zuiverende werking uit zou moeten gaan van de gemeente. Dat zou zelfs kunnen betekenen dat een gemeente krimpt in aantal, maar groeit in authenticiteit..

    Toch lijkt het mij niet onzinnig om allerlei trucjes te verzinnen. Waarom zouden wij het kanaal van internet niet inzetten om mensen te bepalen bij het Koninkrijk? Keep on blogging ;-)

  • Jochem zei

    Ik heb ook niet zoveel met het idee van ‘over 5 jaar willen we 3 mensen in de muziekgroep er bij hebben’. En ik heb dit ook niet zien werken in onze eigen gemeente. Aan de andere kant kan doelgerichtheid wel goed zijn denk ik. We moeten als gemeente niet zomaar een beetje bezig zijn, zonder plan, doel of gerichtheid. Ik denk dat groei op zich wel een doel kan zijn. Geestelijke groei bijvoorbeeld, maar wellicht ook groei in aantal. Alleen, je kunt daarin te ver gaan. Maar ja, waar ligt de grens?

    Toch blijf ik huiverig voor een te sterke nadruk op leiderschap en op gemeentegroei, omdat het een beetje ligt in de lijn vande maakbaarheidsgedachte van onze cultuur. En niet alles is maakbaar, ook niet in de gemeente. Dat is goed om voor ogen te blijven houden. We zijn immers geroepen tot een tegencultuur (namelijk die van het Koninkrijk van God).

    Trucjes an sich om mensen te bereiken zijn niet verkeerd denk ik. Algemene succesformules en stappenplannen om de gemeente te laten groeien wel.

    Ik benieuwd naar de visie van Daniel en onze eigen voorganger hierop. Waar blijven jullie? :-)

  • Marco zei

    hey you guys, rss werkte niet, vandaar radiostilte van mijn kant.
    Preek Anne was idd goed.
    Groei en doelgerichtheid: je moet doelen stellen, anders cirkel je maar rond en kom je nergens.Grenzen en kaders zijn idd noodzakelijk, maakbaarheid is uit den boze. Maar, om Wigle Tamboer te citeren, “we willen eigentijds zijn. Jezus was ook eigentijds: mens onder de mensen” En daar ligt de kracht. Niet in trucjes oid, maar gewoon gebruik maken van eigentijdse middelen om de BOODSCHAP te brengen.

  • Daniel zei

    Contracultureel zijn is prachtig..

    Jochem. lijkt alsof je kerk bestaat uit 3 leden. Marco (voorganger), Jochem (Oudste), Pieter (Kerkbezoeker) en ik ben een gezellig church hoppert.

  • Jochem zei

    Inderdaad ja. De rest is blijkbaar nog niet zo ‘into the blogging’ :-)

Voeg een reactie toe