Angst als motivatie voor bekering?

• Jochem zei
  18 mei 2010 om 20:46

  Het antwoord hierop staat in Mat.3:7-12:

  “Toen hij zag dat veel farizeeën en sadduceeën op zijn doop afkwamen, zei hij tegen hen: ‘Addergebroed, wie heeft jullie wijsgemaakt dat je veilig bent voor het komende oordeel? 8 Breng liever vruchten voort die een nieuw leven waardig zijn, 9 en denk niet dat je bij jezelf kunt zeggen: Wij hebben Abraham als vader. Want ik zeg jullie: God kan uit deze stenen kinderen van Abraham verwekken! 10 De bijl ligt al aan de wortel van de boom: iedere boom die geen goede vrucht draagt, wordt omgehakt en in het vuur geworpen. 11 Ik doop jullie met water ten teken van jullie nieuwe leven, maar na mij komt iemand die meer vermag dan ik; ik ben zelfs niet goed genoeg om zijn sandalen voor hem te dragen. Hij zal jullie dopen met de heilige Geest en met vuur; 12 hij houdt de wan in zijn hand, hij zal zijn dorsvloer reinigen en zijn graan in de schuur bijeenbrengen, maar het kaf zal hij verbranden in onblusbaar vuur.’

  Als Johannes de Doper de mensen door middel van angst voor het oordeel probeert te winnen, dan is angst blijkbaar een legitieme motivatie. Toch?

• Sabine zei
  24 mei 2010 om 13:03

  Lastig inderdaad. Alsof God niet meer waard zou zijn dan dat. Paar random thoughts:

  - wat Jochem zegt. Maar misschien bedoelt Johannes meer ontzag in te peperen. Zelfingenomen gelovigen eraan te herinneren dat het hier over de Heer gaat.
  - Aan de andere kant: kennelijk een hele reële, gegronde angst.
  - Wat zou dan wel goede motivatie zijn? Koele, rationele, niet door emotie beïnvloede afweging? Zodat je het echt kiest? Weet nog dat Henri Nouwen zn neefje prijst om die interesse aan t begin van ‘Brieven aan Marc’. En dat ik me dan altijd afvraag of je niet veel eerlijker bent als je die onzekerheid en angst ervaart.
  - maar wel jammer als t daarbij blijft en er niet ook iets bij komt van ‘wat is God geweldig mooi en goed en …’ Misschien aanvaart God wel liefdevol elk excuus en brengt Hij ons dan verder.
  - is je aan God vastklampen altijd de beste reactie op onzekerheid? Of is dat wegkijken en is het soms wijzer om daar in te duiken en t uit te zoeken?

  *denkt nog even verder*

• Jochem zei
  26 mei 2010 om 09:52

  Inderdaad best lastig. Wat zijn motieven van mensen om zich te bekeren? Dat kan angst voor het oordeel zijn, maar ook liefde voor je Schepper, hoop op een beter leven, hoop op genezing, hoop op oplossingen voor je problemen, een verlangen naar de waarheid etc. Je kunt naast angst als motivatie natuurlijk ook vraagtekens zetten bij andere motivaties: is iets van God willen hebben (bijv. genezing) een goede motivatie?

• Marco zei
  31 mei 2010 om 14:42

  Tja, lastige vraag hè?
  Zoals bij veel zaken is een juiste balans denk ik op zn plaats. Angst als een eerste aanzet om tot geloof te komen? Niets mis mee. Zoeken naar genezing trouwens ook niet. Maar… dan gaat het verder. Als je groeit in je geloof en je relatie met God zich ontwikkelt, zul je ontdekken dat er VEEL meer is. Groei geeft dus een gebalanceerde kijk op je geestelijke leven èn je leert God beter kennen. Dat maakt de uiteindelijke motivatie om Hem te volgen veel breder en groter.

• Jochem zei
  31 mei 2010 om 17:31

  Inderdaad. Maar wat is nou eigenlijk de beste motivatie om tot geloof te komen? Of kunnen we daar niet veel over zeggen?

• Werner zei
  15 juni 2010 om 21:53

  Hoi allemaal. Mag ik ook nog iets bijvoegen?
  Mijn vraag: Bestaat er wel een ‘beste’ manier?
  Mijn gedachte: Is dat niet afhankelijk van de persoon, zijn achtergrond, problemen, wensen, enz.? Abram volgde God omdat hij,met een onvruchtbare vrouw, de belofte ontving dat hij toch kinderen en kleinkinderen zou krijgen. God sloot exact aan bij waar Abram zich bevond, emotioneel en cultureel. Abraham’s nakomelingen in Egypte werden overtuigd van Gods bestaan en grootheid door de 10 plagen, hun bevrijding uit slavernij en Zijn verschijning op Sinai. pas daarop vroeg Hij hen om Hem te volgen. Daar zit zowel eigen belang bij als ontzag voor God, maar hoe dan ook was het een unieke reden voor hen. De Samaritaanse vrouw werd weer op een hele andere manier overtuigd.

  God stelt, via de profeten (t/m Openbaring aan toe) zowel de beloning als het oordeel voor onze ogen. Kies aub uit ontzag voor God, uit erkenning van Hem als Schepper en Heer van hemel en aarde die onze aanbidding simpelweg waard is en toekomt, en/of vanuit een ontdekt hebben van Zijn CHESED, maar zo niet, dan weet je nu wel alvast wat het gevolg zal zijn als je tégen God kiest. Bij de keuzes vóór God vanuit Zijn goedheid en grootheid zit een stuk eigen belang (beloning), maar als je kiest voor God omdat je niet onder het oordeel wilt vallen, zit daar ook een stuk eigen belang (geen ellende). Toch?

  Ik ga daarom mee met de laatste reactie van Marco: het gaat minder om de exacte reden / motivatie om tot geloof te komen en er bestaan veel goede, door God geaccepteerde beste manieren om dat te doen. Het gaat echter vooral om de groei die daarna moet plaatsvinden, het verder leren kennen van God zelf, waardoor de basis van het blijven wandelen met God niet slechts afhankelijk blijft van die ene reden, maar breder en dieper gefundeerd wordt op een meervoud van ervaringen, emoties, inzichten, beloften en overtuigingen.
  Nou, dat is mijn visie hierop.

• Jochem zei
  20 juni 2010 om 16:10

  Mooi gezegd Werner!

• Daniel zei
  22 juni 2010 om 10:23

  Leuk onderwerp. Ik ken een heleboel mensen die na het zien van “Left Behind” tot ‘bekering’ komen omdat ze niet ‘left behind’ willen worden als de ‘rapture’ komt.

  Vroeger toen ik 10/12 jaar oud was, was ik ook erg bang zodra ik mijn moeder niet kon vinden dacht ik dat de ‘opname’ had plaats gevonden en ik ‘achtergebleven’ was. Ik was immers niet een ‘goed’ persoon. Was altijd een opluchting als ze opeens tevoorschijn kwam.

Voeg een reactie toe