Geschreven door Marco op 1 February 2010 in Geestelijk leven | 
Wat een winter!
Sinds jaren hebben we weer een witte Kerst gehad (2009). Tijdens de maand januari (2010) wisselden sneeuw en vorst elkaar in rap tempo af. Eindelijk weer eens winter. Voorzichtig begon de Elfstedenkoorts op te lopen. Maar helaas, tot op heden nog geen Fries spektakel.
Wat me steeds weer opvalt bij sneeuwval is de eerste reactie ‘wow, wat mooi!’ En laten we wel wezen, het is ook mooi. Als je naar buiten kijkt, alles wit, de kale takken bedekt met een laagje sneeuw tegen de donkergrijze achtergrond van de lucht. Een haast serene stilte (zeker op de zondagmorgen) en de witte felheid die je tegemoet komt.
Een bijna onvermijdelijke tweede reactie van mensen is: ‘tsss, wat een blubber wordt dit weer, ’t mag nu wel eens afgelopen zijn.’ En ook dat is waar. Zo snel kan de mooie witte sneeuw veranderen in een grijze blubbermassa. Strooizout (mits het niet op is…), auto’s, dooi en regen maken dat de straten veranderen in een vieze grijze bende.
In Psalm 51, een gebed van berouw, vraagt David om vergeving. Hij bidt God om hem witter dan de sneeuw te maken. En God verhoort zijn gebed, is genadig en vergeeft. In Zijn Zoon Jezus is deze genade en vergeving beschikbaar voor iedereen die gelooft.
Is het nog steeds mooi wit in je leven?
Of is je leven een vieze en grijze blubberbende geworden?
Ga naar Jezus zodat je witter zult zijn dan de sneeuw. En de reactie ontlokt: ‘wow, wat mooi!’
Geschreven door Jochem op 17 January 2010 in Geestelijk leven |
De laatste tijd ben ik erg gecharmeerd van de katholieke theoloog Erik Borgman. Door Elsevier is hij uitgeroepen tot één van de scherpzinnigste denkers van Nederland op dit moment. Borgman schreef ook een boekje n.a.v. de maand van de spiritualiteit over ‘wortel schieten’. Hieronder kort een paar van zijn gedachten.
Vaak zijn wij mensen ontevreden met waar we ons bevinden in het leven. We hebben moeite onze huidige omstandigheden te aanvaarden. Ook christenen hebben nog wel eens de neiging te benadrukken dat wij pelgrims en vreemdelingen op aarde zijn en dat we ons vooral moeten richten op de toekomst van de nieuwe hemel en aarde: daar zal alles goed en God bij ons zijn. Borgman onderstreept dit, maar tegelijkertijd stelt hij dat de situatie waarin we hier en nu op aarde en in het leven verkeren voor nu de plaats is waar je staat en moet zijn, en waar het heilige, ja, waar God bij je is. De heilige grond ligt niet ergens ver in de toekomst, nee, daar waar wij nu zijn in ons leven staan wij op heilige grond: God is er.
Hedendaagse spiritualiteit legt vaak accent op het veranderen van jezelf. Wij zouden voortdurend aan onze ziel moeten verbouwen. De kracht van de christelijke traditie is volgens Borgman nu juist de onbezorgdheid en de ontspanning: je hoeft niet voortdurend aan jezelf te werken. Je hoeft niet steeds opnieuw je ziel in te richten. En ook: je hoeft je niet voortdurend sterk te maken ten opzichte van de situatie. Je mag kwetsbaar en zwak zijn.
Dus niet: je eigen innerlijk sterk maken zodat je altijd en overal tegen alles bestand bent (deze gedachte zien we soms ook in christelijke evangelische kringen!). En ook niet: ik moet zo onkwetsbaar mogelijk worden. Niet: jezelf overeind houden, maar soms gewoon eens vallen en dan weer opstaan. Om dan te ontdekken dat er altijd een bodem is; dat je nooit zo diep kunt vallen dat het nooit meer goed komt. Om te ontdekken dat je nooit uit de hand van God kan vallen.
Borgman meent dat het soms juist goed is als je in het leven eens op een punt komt, dat je het zelf niet meer weet en kan. Wij hoeven het ook niet allemaal zelf te doen of te kunnen! Dat is een bevrijdende boodschap! God heeft ons zo geschapen dat wij afhankelijk zijn van Hem en van elkaar. Moderne spiritualiteit beweert juist dat wij mensen het allemaal uit onszelf moeten halen. Maar wij kunnen het helemaal niet allemaal uit onszelf halen. Wanneer je jezelf niet meer kunt dragen, mogen we ervaren dat we gedragen worden: door anderen en door God.
Enerzijds mogen wij als christenen dus wortelen in het hier en nu. We staan immers op heilige grond. Dit is waar we nu mogen en moeten zijn en waar God bij ons is. Anderzijds heeft Borgman ook oog voor een wortelen in de toekomst. In plaats van (krampachtig) vasthouden wat je hebt en bang te zijn voor wat er zou kunnen gebeuren, dienen wij met vertrouwen te ontvangen wat ons vanuit de toekomst aangeboden wordt. Daar is die christelijke ontspanning weer die zo haaks staat op veel hedendaagse spiritualiteit, waarbij we vooral zelf aan onze ziel moeten schaven. Borgman meent daarnaast dat wij leven in een soort tussentijd: er zijn al goede dingen, er is nieuw leven, we mogen reeds proeven van de heerlijkheid van het Koninkrijk. Tegelijkertijd is het er nog lang niet helemaal en volkomen. Maar daar mogen we wel op vertrouwen. Zo is de christelijke en gewortelde grondhouding volgens welke we in het leven zouden behoren te staan: kwetsbaar, ontvankelijk voor wat zich aandient, vertrouwend dat waar we nu zijn in het leven goed is, met eveneens een vertrouwen op de toekomst van Gods Koninkrijk dat aan het komen is.
Erik Borgman. Wortelen in vaste grond. Een cultuurtheologisch essay. ISBN: 9789021142418
Geschreven door Marco op 29 December 2009 in Geestelijk leven |
Afgelopen 2e Kerstdag bladerde ik wat door een Libelle van mijn moeder en zag dat een aantal bekende Nederlanders werd gevraagd een cijfer te geven voor het afgelopen jaar. Nu moet ik bekennen dat ik het niet allemaal gelezen heb, de Libelle is nu niet echt mijn favoriete tijdschrift… Maar de vraag bleef hangen en onbewust dacht ik er de volgende dagen over na: welk cijfer geef ik het afgelopen jaar?
Kijkend naar de gemeente is het een moeilijk en vooral verdrietig jaar geweest. Het doet pijn en verdriet als er mensen weggaan. Strijd, worstelen met God en twijfels wisselen elkaar in rap tempo af en vergen veel van je geestelijke weerstand, energie en emoties.
Er waren ook goede dingen. Zo hebben we als gezin erg genoten van de zomervakantie, tijd met elkaar doorbrengen onder de Franse zon. We zijn gezond. De kinderen groeien. Ze doen het goed op school. We zijn dankbaar en genieten van de dingen die God ons geeft.
Persoonlijk heb ik –met grote dank aan Patricia- regelmatig kunnen studeren en in augustus weer een diploma gehaald… èn de aansporing om verder te leren.
Wat een kansen en mogelijkheden geeft God eigenlijk. Wat een liefhebbende Vader hebben we toch eigenlijk. Wat zorgt Hij goed.
Het mooiste van dit afgelopen jaar is de persoonlijke boodschap die God me gegeven heeft: ‘Heft dan de slappe handen op en strekt de knikkende knieën, en maakt een recht spoor met uw voeten, opdat hetgeen kreupel is niet uit het lid gerake, doch veeleer geneze’ (Hebr. 12:12-13).
Er kan niets tegenop als God persoonlijk tot je spreekt. Cijfers schieten dan tekort… Ik wens jullie allemaal een gezegend 2010 toe, een jaar waarin God persoonlijk tot je zal spreken.
Geschreven door Jochem op 22 December 2009 in Geestelijk leven |
Gelezen in CV Koers (cvkoers.nl)
Ik stapte laatst een shambala meditatiecentrum binnen ….
en voelde me meteen helemaal welkom. Hier kan de spirituele zoeker goed terecht, dacht ik. Op de begane grond was een soort theelounge – dagelijks geopend – met een royale leestafel in het midden en gezellige zitjes rondom. In een grote boekenkast stonden allerlei interessante boeken om in te grasduinen of te lenen. Ergens stond een laptop, en op de tafeltjes lagen hippe tijdschriften. Bij binnenkomst werd ik persoonlijk welkom geheten door een vriendelijke medewerker, mijn jas werd aangenomen en ik kreeg thee aangeboden. Even later werden we uitgenodigd om naar de meditatieruimte op zolder te komen. Ik dacht: hier voelt de spirituele zoeker zich serieus genomen, en op z’n gemak.
Het contrast met de kerken in dezelfde stadswijk kon niet groter zijn. Ik was een paar tramhaltes eerder uitgestapt en langs drie kerken gewandeld. Alle drie zaten ze potdicht. Eén kerk had een klein bordje: ‘Eredienst aanvang 9.30 uur’. Op het ijzeren hek bij een andere kerk was alleen een verbodsbordje bevestigd: ‘Verboden toegang – Artikel 461 Wetboek van Strafrecht’.
Hoe open zijn onze kerken voor mensen die geestelijk op zoek zijn? En dan bedoel ik niet alleen de gebouwen. Verwelkomen wij mensen die spirituele verdieping zoeken in hun leven, en dat misschien doen bij een astrocoach of reikicursus? Zijn we oprecht geïnteresseerd in hoe zij tegen het leven aankijken? Of stuiten ze bij ons meteen op een bastion van verzet tegen al die ‘occulte praktijken’ en ‘hapsnapperig ietsisme’? Voelen ze zich serieus genomen – of afgewezen?
Er is niets nieuws onder de zon. Toen Paulus het evangelie verkondigde, waren er ook allerlei religies en spirituele hypes op de markt. Hij stond vrijmoedig tussen astrologen, waarzeggers, filosofen en duivelbezweerders op de Areopagus en knoopte aan bij de spirituele beleving van zijn toehoorders: ‘Wat jij zoekt, daarover kan ik je meer vertellen. ‘
En wij?
Geschreven door Jochem op 12 December 2009 in Geestelijk leven |
De maand november is in Nederland sinds enkele jaren ‘de maand van de spiritualiteit’. De maand van de spiritualiteit is een initiatief van de KRO, Trouw en uitgeverij Ten Have. In 2008 was het thema van deze maand ‘Mijn betere ik’. Dit jaar heeft men gekozen voor ‘Wortel schieten’. Op de website en in de boekwinkels worden verschillende boeken op het gebied van spiritualiteit aanbevolen; boeken over leven in het hier en nu, over meditatie en zelfs over Jezus als spirituele leraar. In de christelijke boekhandels geeft men in deze maand ook bijzondere aandacht aan spiritualiteit, maar dan vanuit christelijk orthodox perspectief. Speciaal voor deze gelegenheid schreef predikant Jos Douma bijvoorbeeld een klein boekje over christelijke spiritualiteit: Geworteld leven. Wortel schieten is blijkbaar een thema dat ook voor christenen belangrijk is. Maar wat betekent dit nu precies? Wat is een christelijke manier van wortel schieten? Lees door »
