Vandaag sprak Bert over het belang van het lezen en overdenken van de Bijbel: Gods woord als ons dagelijks geestelijk voedsel.Ik kwam vandaag – na de dienst – de volgende stelling tegen op een blog:
“Als we meer de Bijbel zouden bestuderen dan te luisteren naar beroemde sprekers en schrijvers,
zouden we veel minder heen en weer geslingerd worden door elke wind van leer.”
Wat vinden jullie? Lezen wij christenen van tegenwoordig teveel dagboekjes en andere christelijke boeken in plaats van de Bijbel?
Hoe zit het in de kerk met fouten maken? Kan dat, mag dat? Veroordelen wij elkaar wanneer broeders en zusters fouten maken? Wanneer iemand iets onderneemt in de gemeente, en het mislukt, hoe reageren we dan? Ik zou willen pleiten voor een gemeente waarin fouten maken mag. Waarin mensen niet bang zijn om nieuwe dingen uit te proberen, ook als dat uiteindelijk geen succes wordt. Is het niet beter veel te proberen en veel fouten te maken, dan niets te doen en wanneer iets mislukt klaar te staan met ons oordeel?
Nu wat persoonlijker en dichterbij. Hoe is de sfeer wat dit betreft in onze eigen gemeente? Proberen mensen nieuwe dingen uit? Mogen er fouten gemaakt worden? Zijn we te passief? Verkeren wij in een prestatiegerichte of in een leergerichte omgeving (om maar even in het spoor van de vorige post te blijven)?
Ik ben benieuwd naar wat jullie in onze gemeente hiervan vinden. Reageer dus eens, en wees niet bang een foutje te maken ;-)
12 reacties te lezen